Da’s KUT met DT
Je leven staat even stil…
Daarna schiet je door het leven heen alsof je alles van de komende 10, 20 jaar nog in moet halen….
Dingen die nog moeten, dingen die je moet verwerken, dingen die nog niet af zijn…
Allemaal in de tijd die je nog rest… Teveel om aan te denken, veel meer wat je gaat vergeten..
De tijd die rest nuttig gebruiken.. maar het liefst nog vergeten wat komen gaat..
Een tweestrijd van verdriet tot machteloosheid, en er toch zijn voor degeen die je lief hebt..
………
De therapie haalt niets meer uit..
ofwel.. de tumoren zijn weer aan het groeien geslagen…
Dan ben je weer op dat punt van, niets meer te doen… maar dan nu ook definitief…
Verdriet, Boos, maar vooral …. niets meer te doen…
Als dat dan indaald moet je weer verder.. verder met het gewone leven (of gewoon geworden leven)
Het is nu dus echt afwachten… vanbinnen wordt het lichaam afgebouwd, opgevreten door tumoren…
elke dag weer dichter bij het eind…
De tijd die je rest wil je nuttig gebruiken, maar toch ook niet zo dat het alleen maar afscheid is. en dat te verdelen tussen eigentijd om je eigen dingetjes die je nog altijd wilde doen, of die nodig zijn dat het gebeurd voor je j hoofd neerlegt.
Een keer per twee weken uurtje/of twee uurtjes ziekenhuis met een goedje dat de tumoren hun mogelijkheden om te groeien zou ontnemen...
Dat in combinatie met een strak pillenschema..
Niet altijd even fijn, maar is nu te doen...
